‘Aan rotonde, neem tweede afslag links’. Ik laat nog even twee fietsers passeren en sla dan links af. ‘Binnen 300 meter hebt u uw bestemming bereikt’. Rustig rijd ik verder door en éénmaal de bestemming in zicht, volg ik de pijlen ‘Parking Centrum + Bus’.

‘Stapt u maar in meneer, de busrit is gratis tot in het centrum’. De elektrisch aangedreven bus verlaat het nieuwe stationsplein en glijdt geruisloos door het verkeer.

Het is altijd spannend een brief in je brievenbus te vinden waarvan je geen flauw benul hebt wat de inhoud is. Snel kijk ik dan naar de afzender. Is de omslag lelijk bruin met als afzender Ministerie van Financiën…. ja dan is het echt voorspelbaar dat het geen goed nieuws is.

Maar ‘De Kale Ridders’ daar had ik nog nooit van gehoord. Trouwens sinds wanneer sturen ridders brieven? Was vroeger ‘De Post’ van de ridders niet een bode met een paard of een postduif?

Ik ben benieuwd of deze keer de parlofoon het zal doen. Op welk knopje ik de vorige keer ook drukte, het Sociaal Huis bleef een gesloten huis. Al iets meer succes nu: de parlofoon kraakt even maar de automatische deur verroert geen vin. Ik bel nogmaals aan en wacht geduldig. Uiteindelijk komt de secretaris de deur manueel, door een druk op de knop, opendoen.

Ik nestel mij in de donkere mooie keuken aangezien de raadszaal nog gesloten is. Een glimlachende verwelkomende voorzitter van het OCMW opent de raadszaal. Ik neem plaats op de publiekstribune en wacht samen met het aanwezige publiek.

Ik ben bijzonder nerveus. In het ‘echt’ heb ik haar nog nooit ontmoet. Je mag dan al 22 jaar getrouwd zijn en vermoeden dat de midlifecrisis niet aan jou besteed is .... maar plots begin je opnieuw te puberen. Doen Jo, gewoon doen die ‘blinddate’.

Er was meer publiek dan gewoonlijk op de eerste gemeenteraad van het jaar. Gelukkig had ik voor ‘haar’ een stoeltje naast mij vrijgehouden. Tussen de publieksrangen was de sfeer lichtjes gespannen en het gerucht van een stoelendansje deed de ronde.